مقصود از « اصبعين من اصابع الله » در كلام امام عليه السّلام طريقين من طرق الله است و مراد از طريقين ، طريق خير و طريق شر مىباشد چه آنكه خداوند متعال را نبايد به اصابع توصيف نمود و اساسا شباهتى به مخلوقاتش ندارد پس بايد در لفظ اصابع تصرف كرد و آن را تأويل برد . حديث ( 76 ) و با همين اسناد از محمّد بن احمد به اسنادش مرفوعا از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند : اگر مؤمن درختى را از من بگيرد يا مشتى از خاك بردارد خداوند متعال كسى را نزد او مىفرستد كه با او در اين كارى كه كرده منازعه نمايد و اين به خاطر آن است كه مؤمن در دولت باطل نصيبى ندارد . حديث ( 77 ) و با همين اسناد از محمّد بن احمد ، از يعقوب بن يزيد از محمّد بن سنان ، از كسى كه ذكرش نموده از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام نقل كرده كه حضرت فرمودند : خداوند متعال از مؤمن پيمان گرفته كه قولش پذيرفته نشود و حديثش تصديق نگردد و حقّش از دشمنش گرفته نشود و غيظش فرو ننشيند مگر به رسواشدنش زيرا هر مؤمنى به دهانش لجام زده شده است . حديث ( 78 ) پدرم رحمة الله عليه از سعد بن عبد الله ، از ابراهيم بن مهزيار ، از برادرش ، از احمد بن محمّد از حمّاد بن عثمان ، از ابو بصير ، از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند : هنگامى كه قيامت به پا شد خورشيد و ماه در صورت دو گاو درخشان آورده شده بعد از آن دو و تمام كسانى كه آن دو را در دنيا مىپرستيدند در آتش انداخته مىشوند و جهتش آن است كه اين دو كره در دنيا عبادت شدند و خشنود و راضى به آن گرديدند . حديث ( 79 ) محمّد بن الحسن رحمة الله عليه ، از حسين بن حسن بن ابان ، از حسين بن سعيد ، از نضر بن سويد ، از موسى بن بكر ، از زراره ، وى گفت : حضرت ابو جعفر عليه السّلام در ذيل فرموده حق تعالى : * ( إِنَّ الصَّلاةَ كانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتاباً مَوْقُوتاً ) * .